Vrijwilliger aan het woord

03-04-2017

Bestraten, verven, verhuizen: vrijwilliger Marinus Boersma (70) uit Haskerdijken heeft al heel wat rondgeklust via Present: ‘Als ik thuiskom van een project, zegt m’n vrouw altijd: “Je ziet er weer zo blij uit!”’

‘Hierachter is de deur hoor!’ In mijn zoektocht naar de voordeur kijk ik verward achterom en zie dat een man met een brede glimlach om de hoek is komen lopen. ‘Het is hierachter hoor. Hallo, ik ben Marinus!’

Actief
We lopen de bijkeuken door, de woonkamer in: het huis waar Marinus woont, samen met zijn vrouw Tineke.
Als we net aan de eettafel zitten, en ik in mijn tas nog op zoek ben naar een pen en schrijfblok, steekt Marinus al enthousiast van wal: ‘Ik ben een echte Present-fan hoor! M’n vrouw kwam een paar jaar geleden thuis met een Stichting Present-kaartje. “Dit is wat voor jou,” zei ze. Nu doe ik al een paar jaar ongeveer één of twee keer per maand mee aan een project.’

En Marinus is al zo actief. In zijn overige vrije tijd zit hij namelijk ook niet stil: bezig in het kookteam van het Aanloophuis, penningmeester bij Dorpshulp Haskerdijken-Nieuwebrug (‘Nieuwebrug moet er echt bij hoor!’), en lid van de Oecumenische werkgroep. En daarnaast druk met zijn grote hobby: kacheltjes maken.

Verven en verhuizen
Wat doet Marinus eigenlijk precies bij Present? ‘Ik doe mee aan klusprojecten, zoals bestraten, sauzen, tuinklussen,’ somt hij op. ‘En verven, en verhuizen. Je hebt ook projecten waarbij je wandelt met ouderen, dat zou minder goed bij mij passen. Maar dat mag. Je kunt bij Present aangeven wat je liever doet.

Ik krijg regelmatig een mailtje van Present of ik mee wil doen aan een klusproject. Dan mail ik terug welke data ik kan. En ik mail dat ik het leuk vind,’ voegt hij er met een grijns aan toe. ‘Lust je ook een kopje thee trouwens?’

Een waterkoker borrelt, geritsel van plastic. Even later staan er twee theekopjes en  chocoladekoekjes op tafel.
Is er een project dat echt indruk heeft gemaakt? ‘We ruimden een tuin op van een meneer,’ vertelt Marinus. ‘Aan de tuin was jaren niets meer gedaan, waardoor die compleet overwoekerd was met planten, struiken en onkruid. Zelfs tegen het woonhuis op. Dat was letterlijk ingegroeid door al het groen! Toen we alles hadden weggehaald, zei de man: “Ik heb nooit geweten dat er zóveel licht van buiten in mijn huis kon komen.” Marinus glimlacht. ‘Geweldig toch, dat je iemand zo kunt helpen! Toen we aan het eind van de middag weggingen, zag ik hem een bezem uit de schuur halen en zelf de laatste restjes wegvegen.’

Middenin
Marinus probeert bij projecten in gesprek te komen met de hulpontvanger. ‘Als ik in huis een foto zie hangen, vraag ik er voorzichtig naar. En vaak hoor je dan veel verdriet. De vrouw op de foto blijkt uit een eerder huwelijk te zijn. Met de lachende kinderen in de lijstjes aan de muur is al jaren geen contact meer. Ja, vaak is het hartstikke triest.’

Present heeft zijn blik op de wereld verruimd. ‘Ik voel me door Present veel meer geïnformeerd over de “stand van zaken” in de wereld,’ legt Marinus uit. ‘Je ziet op tv wel veel dingen voorbijkomen. Vooral veel erge dingen. Maar via Present sta je er even zelf middenin. Letterlijk.’

Het verhaal van ‘wij’
Hij werpt een blik naar buiten. ‘Je komt bij mensen die het veel minder goed getroffen hebben, om verschillende redenen. Ze staan buiten de gemeenschap. Zijn eenzaam. Hebben geen netwerk. Ik vind dat ieder mens het recht heeft om geholpen te worden. Dat zie ik ook zo vanuit mijn geloof: het gaat erom dat je je naaste helpt, met de mogelijkheden die je hebt. Dit leven is niet het verhaal van “ik”, maar het verhaal van “wij”.’

Marinus gaat sneller praten: ‘Na een project weet je: je hebt iets gedaan wat ertoe doet. Je hebt mensen verder geholpen. Een situatie is verbeterd. M’n vrouw zegt dat ik er altijd blij uitzie als ik van een Presentklus thuiskom. En dat word ik er ook van: blij. Ik promoot Present graag bij anderen. Dan zeg ik: Heb je dáár weleens aan gedacht?’

Amateurs met een goed hart
‘De sfeer bij Present vind ik heel prettig. Ik vind dat ze het altijd heel goed aanpakken. Ze steken er veel werk in om de situatie goed in te schatten. En ze spreken altijd met respect over de mensen. Nooit van bovenaf “wij zullen het wel even vertellen”, nee, altijd ernáást staan. Hoe kan deze persoon het beste worden geholpen? En als wij ergens gaan klussen: wij zijn natuurlijk geen professionals. Dat wordt ook goed gecommuniceerd.’ Marinus lacht hardop. ‘We zijn amateurs met een goed hart.’

Kan hij wel goed loslaten wij hij allemaal ziet? ‘Soms fiets ik langs een huis in Heerenveen waar ik geklust heb. En dan denk ik: Hoe zou het met die mevrouw gaan? Of met die meneer? Ik kan het goed loslaten hoor, maar je denkt er weleens over na.’

Improviseren
‘Het is altijd mooi het als groep te doen. We zijn onder mekaar als “niet mekkeren, maar doorgaan”. Ook als het even niet lukt, of anders gaat dan gepland. Dan moet je even improviseren.’ Marinus grijnst. ‘Maar dat is misschien nog wel het mooiste.’

Het is inmiddels alweer het eind van de middag. We lopen samen de achtertuin in. Marinus kijkt me weer aan met zijn brede glimlach: ‘Wil je de kacheltjes ook zien?’
De tuin door, de schuur in. En daar staan ze, overal: zwarte kacheltjes. Sommige klaar, andere nog ‘in de maak’. Ik kijk verwonderd rond. Zoveel mooie, handgemaakte warmtebronnen. Gemaakt door iemand met een warm kloppend hart voor anderen.