Vrijwilligers via Present actief in AZC

26-01-2017

Ontmoetingen en taalondersteuning in de Adventskerk
Arie Keyser

Elke maandagmiddag komen er mensen naar de Adventskerk. Vrijwilligers uit Assen. En bewoners van het AZC. We komen daar om elkaar te ontmoeten. En om ondersteuning te geven bij het leren van de Nederlandse taal. We hebben gemerkt dat er in de loop van de tijd een mooie sfeer is ontstaan. Mensen leren elkaar vertrouwen. Er ontstaat onderlinge hartelijkheid. Uit de reacties van de asielzoekers merken we dat dit hun goed doet.

Elke week wordt flink geoefend met het Nederlands. Maar omdat dit best intensief is, wordt er daarna ook vaak een spel gedaan, zoals sjoelen. Verder is er altijd koffie en thee met wat lekkers.

We zijn ook een dag samen op stap zijn geweest. Daarbij hebben we een rondleiding in Assen gekregen van een ervaren gids en werd er een heerlijke high tea verzorgd in de Kandelaarkerk.

Toen we een keer niet in de Adventskerk terecht konden, zijn we in het Open Huis aan de Brink bij elkaar geweest in een huiskamer-achtige sfeer, waarbij we allemaal spelletjes hebben gedaan. Erg gezellig!

 

Over het algemeen zijn de asielzoekers erg gemotiveerd om Nederlands te leren.
Er zijn asielzoekers met status die al Nederlands les krijgen. Andere asielzoekers hebben nog geen status en krijgen weinig tot geen Nederlandse taal aangeboden.
De asielzoekers die naar de Adventskerk komen kunnen soms al goed Nederlands spreken.
Maar soms spreken ze nog vrijwel geen woord Nederlands. Vaak helpen de asielzoekers elkaar.

Het komt voor, dat een vrijwilliger elke week weer iemand anders begeleidt.
Dat vergt een zekere souplesse om je iedere keer weer in te stellen op degene die tegenover je zit. Dit maakt het aan de andere kant ook interessant. We kunnen zeggen dat we te maken hebben met een groep vrijwilligers die dit werk met heel veel plezier doet.
De ontmoetingen in de Adventskerk worden vooral bezocht door mannelijke asielzoekers.
Maar de laatste keer waren er op maandagmiddag ook vrouwen uit Afrika aanwezig. Door het vrouwenwerk op het AZC, leren de vrouwen de Nederlandse vrijwilligers steeds beter kennen. Zelfs zo goed, dat ze ook naar de Adventskerk durven te komen!


Kindermiddagen op het AZC
Elza Homan

Vóór de zomervakantie van 2016 kregen we de vraag van het COA of we in de vakantie iets konden organiseren voor de kinderen op het AZC.
Daar zijn we enthousiast op ingegaan: vrijwilligers werven, overleggen over de invulling van de middagen, enz.
Al gauw werd duidelijk dat we voldoende vrijwilligers hadden om alle 6 woensdagmiddagen te kunnen bemensen. Dat was erg fijn, want de kinderen van 4 tot 12 jaar waren voor de vakantie 6 weken naar school geweest, dus eindelijk een vast punt in hun leven, en toen viel die structuur helemaal weg. Door de kindermiddagen hadden ze toch weer iets om naar uit te kijken.
Iedere middag kreeg een thema. Materialen daarvoor werden aangeschaft, voorbeelden geknutseld, er kwam een oproep naar de kerken voor het verzamelen van waardeloos materiaal, waaraan royaal gehoor werd gegeven!

En toen konden we starten!
We begonnen en eindigden de middagen zo mogelijk met een dans en een lied, dat was een duidelijk signaal.
We deelden elke woensdagmiddag in tweeën: de helft van de groepen ging met hun begeleid(st)er van 14 uur tot 15 uur knutselen; de andere helft deed sport en spel. Na een korte pauze met drinken en een koekje wisselden de groepen.
Om 16 uur was het tijd om af te sluiten en op te ruimen.
De gemaakte werkjes gingen mee naar huis en de “juffen” werden vaak tot aan hun auto uitgeleide gedaan.

De kinderen wilden zo graag bezig zijn, dat we tot 14 uur de deur van de recreatiezaal dicht moesten houden.
En niet alleen de basisschoolkinderen vonden de middagen leuk, ook behoorlijk veel oudere jeugd en meerdere ouders kwamen meedoen. Prachtig om te zien: overal blijde gezichten.
De laatste woensdagmiddag was voor jong en oud, met ook spelen voor volwassenen, een succes.
Heel wat vaders deden hun uiterste best bij het touwtrekken.

We besloten na de vakantie de kindermiddagen één keer per maand te houden. En dan alleen knutselen aan te bieden.  In september, oktober, november en december is dat steeds gelukt. Ook in 2017 hopen we daarmee door te gaan. In de maand waarin een schoolvakantie valt, houden we de middag op de woensdag, in de andere maanden op de zaterdag. Vanaf Koningsdag zijn we van plan ook weer sport en spel aan te bieden.

Als vrijwilligers zijn we blij deze kinderen, die zoveel moeten missen, een fijne middag te kunnen bezorgen.
En de vrijwilligers zelf zullen ongetwijfeld aangeven, te  genieten van het enthousiasme en de vrolijke gezichten.


Vrouwenochtenden op het AZC
Annie Brink

Stipt om 10.00 uur komt een Eritrese vrouw de recreatiezaal binnen. Als altijd de eerste. Daarna druppelen er nog meer vrouwen binnen. Ze zijn afkomstig uit o.a. Syrië, Irak, Eritrea en Congo. Via naamstickers lukt het ons om elkaars namen te onthouden. We drinken eerst gezellig een kopje koffie of thee met iets lekkers erbij. Er worden nieuwtjes uitgewisseld en er wordt kennis gemaakt met vrouwen die voor het eerst komen. Gelukkig kan een van de vrijwilligers als tolk Arabisch-Nederlands fungeren, dit maakt het mogelijk om wat diepgaander met elkaar in gesprek te gaan.
Eén van de vrouwen uit Syrië heeft een woning toegewezen gekregen en zal binnenkort vertrekken uit het AZC.
Een andere vrouw is zwanger en heeft nog wat spulletjes nodig. We verwijzen de vrouwen ook naar de kringloopwinkels in Assen.

Vervolgens gaan we aan de slag met de Nederlandse taal. Met behulp van leesboekjes en werkbladen worden er woorden en zinnen aangeleerd. Bijvoorbeeld over het lichaam, het huis, boodschappen doen of je voorstellen. Ook worden er creatieve activiteiten zoals breien en naaien aangeboden aan de vrouwen die dat willen. De zwangere vrouw wil graag een patchworkdekentje maken voor de baby. Omdat er niet zoveel vrouwen komen, en ze ook niet allemaal tegelijk komen, kunnen de vrijwilligers vaak één-op-één met de vrouwen aan het werk.

De vrouwenochtenden zijn elke woensdag van 10.00 – 12.00 uur op het AZC. Per keer zijn er zo’n 6 vrijwilligers van Stichting Present aanwezig. Vanaf 9.30 uur wordt de zaal op orde gebracht, het materiaal klaargezet en koffie en thee gezet. Als speciale activiteit zijn er in december kerststukjes gemaakt en binnenkort wordt er samen met de vrouwen gekookt en gegeten.

We ervaren de bijeenkomsten als positief en stimulerend. Soms komen er heftige verhalen voorbij en je realiseert je dan weer: deze vrouwen hebben heel wat meegemaakt en zitten met een hoofd vol zorgen en problemen.
Het vraagt veel moed en doorzettingsvermogen om hier een nieuw bestaan op te bouwen.
Hopelijk dragen de vrouwenochtenden er aan bij dat zij zich hier welkom voelen, ze even aan iets anders kunnen denken en dat ze een beetje op weg geholpen worden om hier hun plekje te vinden.


Taalcafé op het AZC
Henk Lunshof

Eén van onderdelen die Present asielzoekers aanbiedt is het organiseren van een Taalcafé. Het Taalcafé is gestart in december 2016, in samenwerking met de taaldocenten van het AZC. Elke donderdagmiddag ontmoeten zeven vrijwilligers gemiddeld zo’n 15 vluchtelingen uit het AZC in een recreatieve ruimte in het AZC. Het taalcafé gaat om half twee open en vanaf dat tijdstip komen de mensen spontaan binnen. Soms zien we bekende gezichten, maar vaak zijn er ook weer nieuwe mensen.

Het is de bedoeling dat er alleen Nederlands wordt gesproken. Er worden samen spelletjes gedaan. Er liggen platen met dagelijkse taferelen, waarover gesproken wordt. Er worden vraag-en-antwoord lijstjes afgewerkt. Er liggen tijdschriften om te bekijken en te lezen. En er worden laagdrempelige gesprekken gevoerd. En dit steeds zoveel mogelijk in het Nederlands.

 

 

Behalve de taal zijn de ontmoetingen met de bewoners van het AZC erg belangrijk. Mensen met totaal verschillende achtergronden en omstandigheden ontmoeten elkaar. De vluchteling die in een moeilijke situatie verkeert, probeert zo snel mogelijk de Nederlandse taal te leren. Zodat hij zich beter kan redden in dit vreemde land. Zodat hij beter kan participeren in de Nederlandse samenleving. Deze vluchteling heeft vaak zijn of haar gezinsleden in het land van herkomst moeten achterlaten.
En natuurlijk zijn er dan zorgen over deze gezinsleden.

Het valt mij op hoe gedreven de vluchtelingen zijn om het Nederlands te leren. Hoe aandachtig ze opnemen wat  je zegt. Hoe blij ze zijn als ze woorden op een juiste manier uitspreken. Of als ze een goede zin in het Nederlands kunnen maken. Het  geeft voldoening om deze mensen met een bescheiden bijdrage bij te kunnen staan.


Vrijwilliger bij Present voor de asielzoekers
Heike Hagedorn

Sinds mei  2016 ben ik een van de vrijwilligers die op maandagmiddag meewerkt aan de bijeenkomsten in de Adventskerk voor asielzoekers. Verder heb ik in de zomervakantie meegedraaid met 2 kindermiddagen. Ook heb ik bij een paar vrouwenochtenden geholpen.
Wat vooral opvalt is de positieve sfeer tijdens alle bijeenkomsten. Met name de kinderen kunnen enorm genieten van de aandacht, de afleiding en de uitdagingen om nieuwe dingen uit te proberen.

Met de vrouwen is de inhoud van de ontmoetingen wat laagdrempeliger. Bijvoorbeeld koffie drinken, spelletjes doen, naaien en breien en de basisbegrippen van het Nederlands oefenen.

Ook tijdens de taalondersteuning in de Adventskerk zie je dat iedereen zijn best doet om het Nederlands onder de knie te krijgen. Allerlei middelen worden ingezet: Google translate, woordenboeken, foto’s en afbeeldingen, met handen en voeten praten.

Iedere asielzoeker die langskomt, beseft heel goed hoe belangrijk het is om de taal te beheersen. Je hebt de Nederlandse taal nodig om hier in Nederland te kunnen leven en een bestaan op te kunnen opbouwen.
Er wordt heel veel gelachen. Maar ook worden er zorgen gedeeld over achtergebleven familieleden en vrienden. Er wordt gesproken over onzekerheden rondom status en huisvesting. We horen vaak dat de vluchtelingen graag iets terug willen doen voor de gastvrijheid van de Nederlanders.

Verder vinden ze het leuk om de positieve kanten van hun vaderland te bespreken. Eén van de mooiste situaties die hieruit ontstond, was dat ik tijdens een vakantie naar een ver land bij familie van een van de asielzoekers werd uitgenodigd om te komen eten – en natuurlijk om te vertellen hoe het met hun familielid ging in Nederland en hoe hij hier leeft.

Het moeilijke van dit vrijwilligerswerk is, dat vluchtelingen vaak weer doorreizen naar een nieuw plaats in Nederland, bijvoorbeeld als ze een woning krijgen. Het is mooi als een gezin een nieuw leven mag beginnen in een eigen huis. Maar tegelijk is het een afscheid van aardige mensen met wie je een band hebt opgebouwd.

Foto’s: Kerkblad Protestantse Gemeente Assen