Meet & Eat ervaringen

Vervolg 1)

<….> Op weg naar de auto blijkt dat er al een aardig woordje Nederlands gesproken wordt en voelt het vertrouwd! Thuisgekomen stellen ook de meiden zich aan hen voor en krijgen we een mooie bos tulpen. Vader ziet onze kater op de bank liggen en gaat er meteen bij zitten en aait hem. Ze hadden thuis in Syrië ook een kat…  Fijn dat het gezin nu even bij ons op de bank kan zitten en zo weer wat huiselijkheid ervaart, want ze zijn nog in afwachting van een eigen huis. Vader is al een tijdje in Twello en zijn vrouw en kinderen zitten nog in het AZC in Schalkhaar.  De tafel die al gedekt is om aan te schuiven, laten we even links liggen en vertellen over en weer wat we doen en waar we naar school gaan. De meiden zijn verbaasd te horen, dat moeder en zonen pas 2 maanden in Nederland zijn, omdat ze het Nederlands al aardig begrijpen en het al een beetje spreken. We krijgen toch wel wat trek en gaan aan tafel. Even is er een stil moment, zodat iedereen zich op zijn manier kan voorbereiden op het eten. Nog even wordt er vermeld wat er op het menu staat en dat alles halal is. Dan wordt er voor elkaar opgeschept, drinken in geschonken en eten we gezellig met elkaar. Gelukkig denkt vader eraan om een foto te maken en haalt onze dochter haar camera erbij. Terwijl we genoeg gegeten hebben, gaan de gesprekken gewoon door. We komen veel van elkaar te weten en er is over en weer aandacht.

Tijdens het afruimen en afwassen steekt moeder meteen de handen uit de mouwen. Ook zoonlief, de “translateman” helpt mee. Leuk om te merken hoe iedereen weer op zijn eigen manier de afwas doet. Maar samen weten we de berg weg te werken. De meiden zouden nog buiten een spel gaan spelen met de jongens en vader. Maar ze zijn weer gezellig in gesprek geraakt en horen wat over scouting en dat de oudste Syrische zoon een website heeft gemaakt voor Syriërs om Nederlands te leren. Er worden nog telefoonnummers uitgewisseld, want… als ze hun eigen huis hebben, moeten we bij hen komen eten. Nog even een stukje ijs met fruit en dan is het al weer tijd om ze terug te brengen. Het is niet ver en we besluiten te gaan wandelen, zodat iedereen mee kan. We worden warm ontvangen door Vluchtelingenwerk en Present en vertellen kort onze ervaringen.

Dan is het tijd om afscheid te nemen en “hopelijk tot gauw” te zeggen. Beide gezinnen zijn weer een mooie ervaring rijker! Wij hebben genoten van hun dankbaarheid, waardering, interesse, positivisme, optimisme, humor en nog veel meer. Terwijl ze zoveel meegemaakt hebben en nog steeds niet samen onder één dak leven. Heel waardevol om een huis en een gezin te hebben, waar het mogelijk is om een vluchtelingengezin te kunnen uitnodigen. De volgende keer hopen wij weer mee te doen!

Vervolg 2)

<….> Wij nodigden hen twee weken later weer uit en er ontstond een patroon van om de twee weken samenkomen bij ons om te eten en soms ook te wandelen of een eind te fietsen. Ook wilden ze dolgraag helpen met klussen : “Heerlijk om iets te doen te hebben, ik ben in Syrië altijd bezig.”

Al na een paar keer zeiden ze “De volgende keer koken wij voor jullie en we nemen alles mee.” Zo gezegd zo gedaan, heerlijk gegeten en in de maanden erna diverse Syrische kooklessen gekregen. We eten nu een stuk vaker hummus, en tabouleh salade.  Het is inmiddels een verrijkende vriendschap geworden, waarin we met elkaar meeleven. Het helpt ons om nieuws over Syrië wat meer in context en minder anoniem te zien, en we voelen ons meer betrokken. Wij hebben soms het gevoel weinig te (kunnen) doen, toch wordt het als heel veel ervaren, “alleen al om te weten dat iemand om ons geeft”.  We kunnen een Meet & Eat ontmoeting dan ook van harte aanbevelen.

Vervolg 3)

<…..> De oudste van de twee had zijn vrouw en jonge dochtertje in Iran achtergelaten. Hopende dat hij ze eens naar Nederland zou kunnen laten komen. De jongste van de twee, eigenlijk nog een jongen, was alleen hier heen gekomen. Al snel bleek dat Engels best wel lastig was voor beiden. Dan vraag je jezelf wel af hoe moeilijk dat voor ze moet zijn als je je maar moeizaam verstaanbaar kunt maken in een land als Nederland. Maar de wondere wereld van iTranslate bood snel oplossingen en ook beide mannen zelf waren hierop voorbereid en konden Iraans omzetten naar Engels. Het gamen (FIFA 16) met onze jongens (2 van 14 en 1 van 11) en het later in de tuin wat voetballen was erg leuk voor. Opvallend was hoe ongelooflijk gemakkelijk onze kinderen aansluiting vonden met de gasten en het niet spreken van elkaars taal absoluut niet als hinderlijk hebben ervaren. Al met al een erg leuke avond waarbij onze Iraanse gasten het zeer hebben gewaardeerd door wild vreemde mensen te worden uitgenodigd om daar samen te gaan eten.

De tweede keer dat ons aangemeld hebben voor een Meet&Eat hebben we twee jongens uit Soedan opgehaald uit de Noodopvanglocatie aan de Laan van Borgele (2016). Als je hoort dat ze uit Darfur afkomstig zijn en daar hun familie nog hebben wonen die nu als gevolg van de (burger)oorlog en droogte niets meer over hebben van hun oorspronkelijke boerderij, dan is dat bizar dit te horen van iemand die tegenover je zit en je aankijkt. Ondanks dat we over de tocht vanuit Soedan naar Europa niet uitvoerig hebben gesproken, bleek uit alles wel dat dit een zware periode voor ze is geweest. Engels praten met deze bijzonder vriendelijk jongens ging iets gemakkelijker dan bij onze vorige gasten. Ook hier was de waardering van onze gasten erg groot. Het toetje dat ze voorgeschoteld kregen bestond uit appel gevuld met krenten en kaneel en overgoten met vanillesaus uit de oven. Voor ons een bekend gerecht maar voor hun was het volledig nieuw en viel bijzonder goed in de smaak. Ook aan deze avond kwam weer een einde en ook hier was de waardering van de twee jongens bijzonder groot.

Binnenkort gaan we ons weer aanmelden voor een Meet & Eat avond. Voor ons en zeker voor onze kinderen goed om met vluchtelingen in contact te komen en te ervaren dat dit (natuurlijk) hele normale en aardige mensen zijn. En voor de gasten is het een avondje eens wat anders hetgeen ze heel erg goed kunnen gebruiken….