Andijviestampot & samen rennen… Meet & Eat 15 april

15-04-2016

Vrijdagavond 15 april, verslag van een gastgezin.

Vandaag was het dan zover. Vluchtelingen aan tafel. Aanvankelijk was ik van plan spaghetti te maken. Echter nadat ik de do’s en dont’s nog eens goed gelezen had besloot ik het anders aan te pakken. Gewoon Hollandse kost. Een kop snert als voorgerecht, stamppot andijvie met worst als hoofd gerecht en een sinaasappel na.

De jongemannen R. en M. (circa 20 – 25 jaar) hebben er van genoten. R. voerde tijdens het eten het woord. Hij vertelde dat ze uit Afghanistan kwamen en sinds vier maanden in Nederland zijn. R. sprak al opvallend goed Nederlands ondanks dat hij nog maar vier maand in Nederland is. Daar waar het Nederlands te ingewikkeld werd ging hij over in Engels. Alles vertaalde hij voor zijn vriend in hun moedertaal. Soms sprak zijn vriend ook een woord in het Engels. Het was vooral: “thank you.”

Na het eten hebben we samen de afwas gedaan. Tijdens het afwassen vertelde R. dat hij blij was dat hij samen met zijn vriend bij mij mocht eten. Hij kon zo mooi oefenen met de Nederlandse taal. Dat vindt hij belangrijk. Zijn vriend had het zichtbaar moeilijk met de Nederlandse taal.

Na de afwas hebben we een wandeling gemaakt op de Luttenberg. Gesproken werd er niet veel. Totdat het gesprek op voetbal kwam. Ik had ze geattendeerd op de plaatselijke voetbal velden van het dorp welke je vanuit het bos kon zien. Op mijn vraag of ze wel eens van Johan Cruijff hadden gehoord zei R.:  “ Nee, die kennen niet wij. ”  M. noemde vervolgens bijna in één adem de volgende voetballers die hij wel kende: “ Gullit, Robin van Persie, Van Basten……”

Heb ze iets verteld over die andere voetballer. Aan hun gezichtsuitdrukking kon ik zien dat ze begrepen dat het om een hele grote voetballer ging. Toen ik vroeg “”zullen we straks even gaan voetballen?” zag ik twinkelingen in hun ogen. Dat wilden ze wel. Echter het typische Hollandse weer verstoorde deze plannen. Terwijl we nog op de Luttenberg wandelden begon het te regenen. En niet zo’n klein beetje ook. De laatste anderhalve kilometer hebben we gerend. De jongens genoten er zichtbaar van.

Omdat het voetballen vanwege de regen niet door ging bood ik aan een lied voor ze te zingen. Dat vonden ze mooi. Na het vijfde liedje was de tijd ze weer terug te brengen. Toen ik ze op de plaats van bestemming had afgezet zeiden ze: “dank je wel.”

R. en M.: You are welcome!

Lees meer...