Ervaring van een vrijwilliger

06-08-2020

Op 20 juni werd de taartenactie t.b.v. de bewoners van het AZC in Harderwijk gehouden. Mij was gevraagd hieraan mee te werken en zo kwam het dat ik die dag voor het eerst het AZC betrad. Ik vond het best spannend, wat kon ik verwachten?

Na de eerste taarten te hebben gebracht kwam er een jonge vrouw met een leerboek Nederlandse taal de stalen trap op, ik had een taart voor haar woonunit. Haar gezicht lichtte helemaal op toen ik uitlegde waarom zij deze taart kreeg. Ik vroeg haar hoe het met de taal ging en wees op haar boek. Ze antwoordde in gebrekkig Nederlands dat ze niemand had om mee te oefenen omdat ze niemand in Harderwijk kende…

Ook zag ik een klein meisje dat een beetje rondhing bij de voordeur van haar unit en ik merkte dat ze in de gaten hield of er ook een taart voor haar familie kwam, zonder het te vragen maar haar ogen zeiden genoeg…

Ik kreeg een soort pannenkoek van een vrouw die een enorme stapel aan het bakken was. Ze vroeg me binnen en ik kon zien hoe het daar was. Er stonden wat stapelbedden en de keuken leek op die  van een camping, ‘hufter-proof’ zeg maar… Niks geen Hollandse kneuterigheid of maar iéts wat aan hun ‘thuis’ deed denken.

“De troosteloosheid en uitzichtloosheid greep me naar de keel en ik moest m’n best doen om niet in huilen uit te barsten.”

Wat bijzonder dat er dan mensen zijn uit Harderwijk die zich inzetten om een klein lichtpuntje te zijn voor de bewoners van het AZC. Mensen die bemoedigende woorden meegeven, bidden, praktisch helpen en táárten bakken, ondanks negatieve reacties van anderen!

Het heeft mijn ogen geopend en ik denk dat ik ze hiervoor niet meer kan sluiten.

Fransiska Bas