Verhalen

Speciaal onzichtbaar

Soms verdienen dingen speciale aandacht.
En soms mag je die niet op beeld laten zien. Dus we doen het even zo. In vogelvlucht… En dan vertel ik wat je hier allemaal niet ziet.

Lees je mee?

Een projectdag, maar dan net even anders: vaste flexibele vrijwilligers, ons eigen team én het bestuur.

We staan rond 9.00 uur op de stoep. De spanning is voelbaar en wordt even later ook benoemd. De mevrouw waar we komen opruimen vindt het zo spannend. In haar ogen is weerstand te zien. Ze schaamt zich. Schaamte voor wat ze niet hebben kunnen doen en wat nu leidt tot die spreekwoordelijke bomen waardoor je het bos niet meer kan zien.

Present zou Present niet zijn als we hier niet mee kunnen omgaan. Er is een container geregeld en alle mouwen worden opgestroopt.
Binnen no time wordt de container gevuld. Keuze maken in wat er wel en niet blijft, blijkt best wel lastig. Af en toe worden er toch weer dingen uit de container gehaald. Moet nog even blijven.
Na een paar uurtjes spierballen is de tuin weer een tuin. Zichtbaar groen. Een schone lei.

De schaamte en weerstand maken ruimte voor dankbaarheid. Zichtbaar aangedaan vallen de bewoners elkaar in de armen. Echt droge ogen heeft niemand op dit moment meer. Het echtpaar is ongelooflijk blij. Dit hadden ze niet durven dromen.

Dit zijn de momenten die we niet kunnen of mogen vastleggen. Al zouden we dat soms wel willen. Om te laten zien wat een kleine inzet voor grote impact kan hebben.

Dus…
hebben we een ander filmpje! Van dezelfde dag. (en het andere opruimproject)


–> Met de kookkunsten van het campagneteam op beeld.

–> Een roze overall doet het altijd goed.

–> Krijgen jullie ook een beetje beeld bij wie wij zijn. (een heel klein beetje, die lunch is prominent aanwezig, maar dat komt omdat we dat ook eigenlijk veel te weinig samen doen)

En wat we samen wel doen, dat zie je soms wel en soms niet, maar het is altijd waardevol.