Verrassende verhalen

Bij onze projecten worden we keer op keer weer verrast. Een spontane actie van de vrijwilligersgroep, een reactie daarop van de mensen die we helpen of hun omgeving. Maar soms ook als we na een tijdje vernemen wat het (onverwacht) effect is geweest van de inzet van de vrijwilligers. En ook die verhalen vertellen het verhaal van Present. Misschien wel juist die. En die willen we hier met u delen.

 Soms moet je gewoon even iets voor een ander doen.

Tijdens de voorbereiding van één van onze projecten komt hij binnen en stelt zich voor, Arnold. Een rustige en belangstellende vent. Samen met twee vrienden gaat hij de zaterdag erna bij een mevrouw de bovenverdieping opruimen. Ze gaat verhuizen naar de stad Groningen en is samen met Monique, haar hulpverlener, bezig met de voorbereiding daarvan.

Haar gezondheid is de afgelopen jaren achteruitgegaan en ze kan nu niet meer traplopen. Monique* had de spullen gefotografeerd en verdeeld in de categorieën houden, wegdoen of naar de kringloopwinkel. Alles is netjes in dozen gedaan of voorzien van een plakbriefje als het te groot voor een doos is.

Monique heeft bij ons aangeklopt met de vraag of er vrijwilligers zijn die de bovenverdieping willen leeghalen. Onze coördinator wist meteen dat dit een klusje voor Arnold en zijn vrienden is en heeft contact met hem gezocht. Ze hadden vaker een project gedaan en zijn weer bereid om hier de helpende hand toe te steken.

Nadat het voorbereidend gesprek lopen we naar buiten en ik vraag hem, een beetje gekscherend, of drie jonge mannen op een zaterdag niets beters te doen hebben dan bij een “wildvreemde” mevrouw de zolder leeg te halen.

Met z’n handen in z’n zakken gestoken antwoord hij: “Oh jawel hoor, op de boerderij is altijd wel wat te doen, maar soms moet je even niet aan jezelf denken en gewoon iets voor een ander doen, daar word je niet minder van”. Daar sta ik met een mond vol tanden. In deze maatschappij, waarin we steeds een beetje individualistischer worden, tref je iemand die ‘gewoon’ iets voor een ander doet die dat zelf niet meer kan doen.

Op de zaterdag daarna ben ik bij de start van het project en stipt om 10.00 uur komt hij met z’n vrienden binnengelopen. Tijdens de koffie nog even doornemen wat er moet gebeuren en dan aan de slag. Ze hebben busjes en een aanhanger meegenomen en alles wat boven staat wordt meegenomen. Uit de schuur halen ze een oude deur en twee tuinstoelen die rechtstreeks naar de vuilstort kunnen. De dozen die naar de kringloopwinkel moeten nemen ze ook gelijk maar mee. Als ze er vanmiddag niet meer terecht kunnen dan doen ze dat de volgende week wel. “We nemen alles mee, dan hoeven we u niet weer lastig te vallen” zeggen ze lachend. En passant gaan ze ook nog het gras maaien omdat ze anders zo vroeg thuis zijn.

Een paar weken later zoek ik Arnold thuis op. Op zijn boerderij op het Hogeland tussen Rottum en Kantens. Samen met zijn vader runt hij een veehouderij met ongeveer 100 koeien. Terwijl Arnold zich met het melken bezighoudt doet zijn vader allerlei andere werkzaamheden. Wanneer hij straks de boerderij overneemt dan is hij de 7e generatie die daar woont.

Arnold is net terug uit de Oekraïne. In zijn vakanties gaat hij daar vaak heen. Om (ook weer met een groep vrienden) daar mensen te helpen. Vrijwilligerswerk doen. Nogmaals vraag ik hem naar het waarom.

“Ik wil niet altijd alleen maar met mijn eigen dingen bezig zijn. Vanuit mijn opvoeding en ook vanuit mijn geloof vind ik dat je elkaar moet helpen, dat je iemand die hulp nodig heeft de helpende hand moet toesteken. Niet iedereen is in staat om zijn eigen boontjes te doppen, om zijn eigen leven te leiden zoals hij of zij dat zou willen”.

“Ik kan dat doen en ik wil dat doen. En voor de tijd en energie die ik er in steek krijg ik veel terug. Dankbaarheid en het gevoel dat ik voor een ander net even het verschil kan maken. Iemand die nauwelijks rond kan komen zal het misschien een biet zijn hoe zijn tuin er uitziet. Maar als op den duur het onkruid hem letterlijk boven het hoofd groeit dan komt er weer een zorg bij. Als mijn vrienden en ik daar nou een paar uurtjes heen gaan om die tuin weer netjes te maken, dan is het toch klaar?”

Arnold beseft dat hun inzet soms een druppel op een gloeiende plaat is, maar ook dat het voor diegene soms net dát duwtje is om weer wat rust te krijgen. Daarom vindt hij het werk dat Present Noord-Groningen doet zo belangrijk. “Jullie zijn vaak het laatste vangnet voor die mensen. En als ik daar een steentje aan kan bijdragen dan doe ik dat met alle plezier.

* Met het oog op de privacywetgeving hebben we de hulpverlener een andere naam gegeven.

Dick Stoppels – september 2018