Huilen om een bakje kipfilet…

17-09-2020

Heb je dat ook weleens, dat iets blijft hangen? Dat je er de rest van de dag nog aan denkt, en er misschien ‘s nachts over ligt te dromen? Voorpret voor een toffe vakantie of het bericht dat je aangenomen bent bij het tofste bedrijf. Maar soms zijn het ook juist de moeilijke dingen die rond blijven zingen in je hoofd.

Als Presenter kom ik best vaak in situaties waarin mensen zich van hun meest kwetsbare kant laten zien. Ieder gezin heeft zo z’n uitdagingen, maar als je afhankelijk bent van hulp van onbekende vrijwilligers, gaat daar vaak een complex verhaal achter schuil. Zo ook afgelopen maand, waarin ik welkom was in het huis van Rachel, moeder van vier kinderen. Rachel zelf is een eenvoudige vrouw die als een leeuwin vecht om haar kinderen thuis te kunnen blijven opvoeden.

Als ik daar binnenstap, overvalt het donker me. Letterlijk, want er zijn maar 2 lampen die het doen; eentje beneden, eentje boven. Voor de ramen hangt plastic en oude lakens zijn met spijkers in de muur geslagen. De angst dat anderen naar binnen kunnen kijken, is groot. Een levensgroot tv-scherm geeft nog wat extra verlichting. Op de muren zit overal graffiti in donkere kleuren erop gespoten. In alle deuren in het huis zitten grote gaten en ze hangen los, of staan tegen de muur. De vloer plakt, de keuken is een verzameling van bordjes, pannen en een vet gasstel. Als de koelkast opengaat, zien we enkel een fles cola en een kuipje boter staan, meer niet.

Op dat moment raast er van alles door mijn hoofd, en zijn er wat mij betreft maar twee opties: vluchten of vechten. Dat eerste kan ik niet meer, ik heb mijn hart al verloren aan dit gezin. Aan deze mensen die zo hard hulp nodig hebben om hun leven weer op orde te krijgen. Er is geen weg meer terug. Dus ga ik in vechtmodus; we gaan ervoor! Samen met de aanwezige hulpverlener, echte een kanjer die haar cliënt een stap verder wil helpen, maken we plannen. Wat moet er eerst gebeuren, wat kan moeder zelf, hoe kunnen we de kinderen betrekken in het opknappen van het huis? Maar ook maak ik in mijn hoofd al een boodschappenlijstje om de koelkast en vriezer te vullen, zodat ze weer een paar dagen vooruit kunnen. Mijn hersens werken op volle toeren; wie kan ik hierbij betrekken? Welke partners ken ik die hierin iets kunnen betekenen? Wie heeft er nog deuren over die hier precies zouden passen?

Alle opties gaan we langs, en langzaam maar zeker zien we Rachel ontdooien. Waar zij schuw en schuchter de deur open deed, gaat er nu een wereld voor haar open. Vertrouwen heeft ze er nog niet in, ze is al vaak genoeg teleurgesteld in mensen. Maar er begint weer een klein beetje hoop te komen.
De eerste groep vrijwilligers staat gepland, er staan heel veel lijntjes uit naar mensen die kunnen sponsoren of meehelpen en ik ben bekaf! Dit verhaal grijpt me bij de strot, zet me in actie en zuigt me tegelijkertijd ook leeg. Er is zoveel wat gedaan moet worden om het weer een beetje een leefbare situatie te krijgen; gaat ons dat lukken?

Als ik na de eerste klusavond opnieuw bij Rachel thuis ben, is er letterlijk licht gebracht in de woning. De donkere graffiti is een ramp om te verwijderen, maar het resultaat is waanzinnig! De woonkamer is lichtgrijs geverfd, de foto’s zijn teruggehangen en de tv staat weer op z’n plek. Ook hebben de vrijwilligers de slaapkamer van moeder aangepakt. Alle muren zijn gesausd, ze hebben een laminaatvloer gelegd en het nieuwe bed in elkaar gezet.

Rachel neemt me mee naar boven om trots haar kamer te laten zien. Een brede glimlach breekt door op haar gezicht en ze zegt; “Het is echt intensief en we moeten weken bijkomen van dit klussen, maar als ik dit ervoor terugkrijg, is het alles dubbel en dwars waard. Voor het eerst sinds tijden heb ik weer geslapen als een roos! En mijn kinderen vinden het zo gezellig dat er mensen over de vloer komen om te helpen, eindelijk zie ik mijn kinderen weer vrolijk na een lange tijd van spanning en stress.”

Doe je mee?

De enorme mand met boodschappen die zij kreeg, ontroerde haar diep. Ook haar zoon van 12 jaar oud barstte in huilen uit toen hij het vlees zag liggen in de koelkast; “Mam! Kijk, we kunnen weer koken vanavond!” De pindakaas werd met de grootste zorg in de kast gezet.
En weet je, dan is de woning echt nog steeds niet wat het zou kunnen zijn. De deuren zijn nog niet vervangen, er hangen nog steeds lakens tegen het raam en de keuken is nog een smeerboel. Mijn handen blijven jeuken om hier verder aan de slag te gaan, maar de belangrijkste doorbraak is al geweest. Moeder ziet weer een toekomst, een lichtje aan het eind van een donkere tunnel.

Speciale dank aan alle vrijwilligers die zich wagen aan zulke klussen, aan partners die geld en goederen doneren, en aan mijn collega’s die me bij de les houden en zorgen dat ik niet te hard van stapel loop.

Samen vechten we tegen onrecht en armoede, doe jij ook mee? Meld je nu aan voor ons project van Huis naar Thuis. Samen met je groepje (min 2) knap je een woning op voor een gezin! Klik hier.

*De naam Rachel is fictief. Haar echt naam is bekend bij Stichting Present Rotterdam.