Ervaringsverhalen

In november 2017 en afgelopen maart zijn de vorige Meet & Eat avonden geweest. Lees hieronder persoonlijke ervaringen van gastgezinnen. 

1. Een hele bijzondere ervaring

Een hele bijzondere ervaring vanavond. We hebben de deuren van ons Bochtenpaleis open gezet voor 2 of 3 of 4 bewoners van het AZC. Het zullen wel 4 grote mannen zijn had ik maar bedacht. Niets was minder waar. Een Nigeriaanse moeder met 2 prachtige kinderen. De dochter van 9 met een schattig rollende R en een zoon van 6 met de aller guitigste donkerbruine ogen. Moeder houd van koken (hoe is het mogelijk) en nam een eigen gebakken overheerlijk brood mee. Ze houd van Homemade en vertelde waarom. Wanneer je goed voedsel eet zie je elkaar vaker in de kerk dan in het ziekenhuis. We hebben gegeten, de sjoelbak kwam op tafel, en we hebben het Sinterklaasjournaal gezien. Bijzonder om deze mensen te mogen ontmoeten.
Jacobien Rozema-Brouwer

2. Ik kan het iedereen aanraden om mee te doen

Als gezin hadden we ons aangemeld voor de eerste Meat en Eat in Sneek.
Na mijn spontane aanmelding, kreeg ik een paar dagen van tevoren toch wel wat mijn bedenkingen…. ik werd er een beetje zenuwachtig van mensen aan tafel te krijgen die ik misschien niet kon verstaan…. maar ik realiseerde me dat het voor de mensen uit het AZC nog veel spannender zou zijn, zij kwamen tenslotte bij vreemden in hun huis, dat heeft me uiteindelijk geholpen er ontspannen mee om te gaan.
We kregen een moeder en haar 2 zoons (van 18 en 9) bij ons aan tafel. Later bleek dat de vader met de 2 jongste kinderen (van 3 en 6) nog in het AZC was.
We hadden aangegeven, 2 mensen te kunnen ontvangen aan tafel, vandaar dat niet het hele gezin zich had opgegeven.
Dit gezin woont al 7 jaar in Nederland (ze komen uit Turkije), zijn al 6! keer verhuisd en hebben nog geen status en wonen nu een half jaar in Sneek.
Omdat de kinderen naar school gaan, kunnen zij Nederlands maar omdat de ouders nog geen inburgeringscursus hebben gehad, spreken zei beperkt Nederlands en daarom vertaalde de oudste jongen (van 18) zijn moeder tijdens het eten.
Het was fijn om tijdens het eten vragen te kunnen stellen over hun leven en meer begrip te krijgen hoe het is om gevlucht te zijn en in hun geval ook de onzekerheid of ze in Nederland mogen blijven. De moeder gaf ook aan vaak verdrietig te zijn omdat ze haar familie mist.
Na het eten hebben we de moeder en zoons weer naar het AZC gebracht en omdat de moeder ons uitnodigde om ook een keer bij hun te komen eten, vroeg ik of we nog even kennis konden maken met haar man en de 2 andere kinderen.
Zo kwamen we aan in de woningen op het AZC. Wat ik daar zag, heeft m’n leven op z’n kop gezet.
Ik was echt in shock toen ik zag in wat voor kleine ruimte ze woonden met 6 personen, nog steeds vind ik het onbegrijpelijk dat een gezin zo klein moet wonen. Er waren 2 kamers waar alleen bedden in stonden (geen bankstel of eethoek) een kleine hal en een douche en wc.
Ondanks mijn verdriet voor hun, gaf de zoon van 18 aan dat ze heel dankbaar waren voor wat ze hadden, dat vond (en vind ik) nog steeds erg bijzonder.
Inmiddels heeft de zoon van 18 een eigen, kleine kamer gekregen in hetzelfde gebouw waar zijn familie woont, zodat hij nu ook thuis zijn huiswerk kan maken (ipv alleen op school of in de bibliotheek).
2 weken na hun bezoek aan ons, zijn we met z’n vieren bij hun geweest om te eten.
Ze hadden een bed aan de kant gezet en 2 tafels en stoelen neergezet met heel veel eten, de moeder had er 2 dagen werk van gehad.
Het klikte erg goed met dit gezin en we hebben besloten contact met elkaar te houden.
Ik probeer minimaal 1x in de maand iets af te spreken met de moeder en misschien dat we ook nog als gezinnen een paar keer per jaar afspreken.
Ik kan het iedereen aanraden om mee te doen.
Maar als je niet betrokken wilt raken bij asielzoekers en als je hart niet geraakt mag worden, dan moet je het niet doen, maar durf je de uitdaging aan om buiten je comfort zone te gaan, dan kun je misschien wel een geweldige ervaring opdoen, voor jezelf en misschien ook voor de ander.
Alie Goossen

3. Een spontane omhelzing

Present SWF organiseerde op 9 maart een ontmoeting met maaltijd voor vluchtelingen uit het AZC in Sneek. Daar “wonen” zo`n 400 vluchtelingen, allen met een eigen verhaal. Ze hopen op een verblijfsvergunning. En nu maar afwachten of ze daar wel of niet voor in aanmerking komen. De procedures kunnen soms jaren duren.
We vonden het een mooi initiatief en hebben ons als gastgezin aangemeld. Er waren meerdere gastgezinnen uit Scharnegoutum.
Wij werden om 5 uur verwacht. Wij zouden een Russische moeder met dochtertje van 6 jaar meenemen. Bij aankomst bleek dat de moeder ziek was. Wij hebben gewacht of er misschien nog 2 andere personen zouden komen. En uiteindelijk zijn we met 2 vrouwen naar huis gegaan. Dat waren Frewiny uit Eritrea en Yvette uit Congo.
We konden wat Engels met elkaar spreken. Ook pen en papier en een i-pad doen soms wonderen.
Onverwachts begon Frewiny de tafel op te ruimen en de borden af te wassen. Wij mochten ons er niet mee bemoeien. Toen we het toetje op hadden nam Yvette het van haar over. En dat alles met de vaatwasmachine onder handbereik !
Toen we het over leeftijden hadden liet Yvette ons zien hoe veel mensen boven de 80 in Congo gebukt en met een stok lopen.
Ze zijn beide christen. Wonderbaarlijk dat je zo Bijbelverhalen met elkaar kunt delen.
Een van de twee heeft alle contacten met de familie verloren. Ze weet niet of ze nog in leven zijn.
De ander heeft nog contacten met een deel van de familie. Beiden hebben de hoop ooit nog een keer met hun familie verenigd te worden. Dit alles is voor ons onvoorstelbaar……..we hebben ze weer naar “huis” gebracht, met een spontane omhelzing.
Peter en Arjanne

4. Wij vonden het vooraf wel spannend, maar zijn blij dat wij ons hebben aangemeld.

Via de stichting “Present” hadden wij ons aangemeld om mensen uit te nodigen vanuit het AZC te Sneek. De bedoeling is om over en weer, meer van elkaar te begrijpen en culturen uit te wisselen. Wij hadden vooraf bericht ontvangen dat een jonge Oegandese vrouw van 27 jaar oud en een klein kind van 1,5 jaar oud bij ons thuis zou komen. Om 17.00 uur moesten alle gastgezinnen zich melden bij de centrale ingang van het AZC. Via het COA worden de bewoners in contact gebracht met hun “Eat & Meat” gastgezinnen.
Ons mevrouw uit Oeganda was niet thuis.
Vanuit het COA wordt een andere mevrouw gevraagd en dat lukte.
Jane uit Oeganda wilde graag met ons mee naar Scharnegoutum. Jane is 44 jaar oud. Zij verblijft nog maar 14 dagen in het AZC van Sneek. Doordat zij al 9 jaar in Nederland verblijft kan zij keurig Nederlands praten. 9 jaar geleden is zij gevlucht uit Oeganda. Ze liet 3 kinderen en een man achter in Oeganda. Haar kinderen zijn tussen de 18 en 25 jaar oud. Jane is een intelligente vrouw die heel wat heeft mee gemaakt. Zij is het niet eens met de president van Oeganda. In haar land hielp zij homo’s en lesbiennes. Wat in Oeganda beslist niet kan. Als je in Oeganda woont en weet dat iemand homo of lesbienne is, moet je hem of haar aangeven en wordt zij of hij gestraft. Wat Jane dus deed kon dus helemaal niet. Zij zou hier ook voor worden gestraft. Jane is christen en een diep gelovige mevrouw. Vanuit haar geloof heeft zij dit gedaan en is haar hoop en verwachting dat God haar in alles zal helpen. Toen wij haar vroegen om voor en na de maaltijd met ons te bidden en danken, deed zij dat met alle plezier en bad met en voor ons in het Engels.
Jane heeft in vele AZC’s gewoond. Vooral in het zuiden van het land. Oisterwijk, Tilburg, Heerlen, Eindhoven etc. Aan het AZC in Eindhoven had zij goede herinneringen. Een grote stad waar veel te beleven is. Regelmatig hadden de bewoners van het AZC in Eindhoven een “Eat & Meat” avond met studenten uit Eindhoven. Dit werd georganiseerd door de universiteiten en hoge scholen.
Om 20.30 uur zij wij weer samen richting het AZC gereden om Jane thuis te brengen. Jane kon heel smakelijk eten en kan goed praten. Wij hopen dat Jane zich in Sneek beter thuis zal voelen dan op dit moment.
Wij vonden het vooraf wel spannend, maar zijn blij dat wij ons hebben aangemeld. Door met mensen vanuit het AZC te eten en in gesprek te komen wordt je er van doordrongen dat wij in het vrije Nederland het toch heel goed hebben.
Dini en André Grolleman

 

Op de vraag in het evaluatieformulier wat men het meest bijzondere vond aan de avond, kregen we onder andere de volgende reacties

  • Het meest bijzondere was dat de gast heel even een stukje afleiding had; dit gaf hij zelf aan.
    Daarnaast is het fijn dat het voor ons maar een kleine moeite was. En erg mooi dat je leert over een andere cultuur
  • Het contact met mensen uit een totaal andere cultuur en religie. En dat je dan beiden openstaat voor die andere cultuur en religie. Er was ruimte voor ernst en plezier. Wat wij als heel bijzonder hebben ervaren is, dat er blijkbaar genoeg vertrouwen was dat onze gasten hun persoonlijke vluchtverhaal vertelden.
  • Het uitwisselen van ervaringen en de verdieping in elkaars cultuur. We konden serieuze onderwerpen bespreken en met elkaar lachen. Een fijn contact.
  • Het onverwachte wie te ontmoeten.
  • De bijzondere klik met de gasten. De zichtbare dankbaarheid.
  • Alhoewel ons engels heel beperkt is, konden we toch wel met onze gasten communiceren.
  • Onze gasten spraken vloeiend Nederlands dat verraste ons. Dat er mensen 10 jaar van AZC naar AZC moeten trekken ook. Bijzonder vond ik dat de wil om elkaar te ontmoeten van beide kanten zorgde voor een ongedwongen en zelfs vrolijke sfeer die ontstond. De ruimte die er was voor de ontmoeting was groot en werd gevuld en door ons allemaal als waardevol ervaren.