Een wezenlijk verschil

geschreven door groepenbegeleider Corine Vollbehr
 

Meneer Peeters* woont al jaren een appartement bovenin een flat. Toch heeft hij weinig contacten in de buurt, want ook al zie je je buren af en toe in de lift, in een flat kun je makkelijk langs elkaar heen leven. Meneer Peeters heeft de afgelopen jaren ook veel pech gehad: zijn huwelijk is stuk gelopen en door alle stress die daarbij kwam, kreeg hij ook nog hartklachten.

Hij belandde in een vicieuze cirkel waarbij hij alleen nog erop gericht was om te overleven, maar meer ook niet. Eten koken lukte niet meer, want de afwas van de vorige dag stond er ook nog. Kant en klaar eten werd in huis gehaald en daar deed hij het mee. Hij had geen energie meer om op te ruimen, af te wassen of schoon te maken. Het pasje voor de vuilcontainer raakte hij kwijt, dus ook de vuilnisbak raakte overvol. ‘Ach, leg maar ergens neer, die lege flesjes en blikjes.’ De veelheid aan post en administratie overzag hij niet meer, kleding wassen was te veel en zo ontstond langzamerhand een onleefbare woonplek.

Er was niet veel meer over van het levensgeluk van meneer Peeters. Initiatiefloos, machteloos en fysiek erg zwak liet hij het allemaal gebeuren. Hij kon gelukkig logeren bij een oude stiefmoeder in de buurt. Die ontfermde zich over hem, zodat er weer wat rust kwam in zijn leven. Maar dit kon niet zo blijven. Een hulpverlener van het buurtteam probeerde meneer Peeters weer in het zadel te helpen en ging een kijkje nemen in zijn flat. Het overzicht ontbrak, overal vuilnis lag hoog opgestapeld. Ze schakelde Present in en een groep van 5 mannen kwam vuilnis verzamelen. Een hele lift vol vuilniszakken werd in een paar uur uit het huis gehaald: wat een verandering! Je kon de vloer weer zien en op de bank zitten!

Wel werd duidelijk hoe vuil alles was: het aanrecht, de vloeren, de badkamer en toilet. Nog steeds niet een plek om in te leven. De volgende groep (6 dames die van aanpakken wisten) ging aan de slag in de keuken en huiskamer. Er werd geschrobd en geboend en met veel enthousiasme én zweet werd er weer veel vuil afgevoerd. Na de klus glom het aanrecht, alsof er een nieuwe keuken geplaatst was! Stukje bij beetje komt er nu wevoor en naer een mogelijkheid voor meneer om weer in zijn huis te gaan wonen. De hulpverlener van het buurtteam liet na een week weten: ”Wanneer kan de volgende groep komen? Mijnheer wil nu graag zijn sanitair geboend hebben, zodat hij er kan gaan wonen. Hij wordt zelfs een beetje ongeduldig, hij wil echt graag!”.

Het initiatief komt weer terug, meneer pakt de regie over zijn leven weer op. Het pasje voor de vuilcontainer is teruggevonden en heeft een vaste plek gekregen. Afval wordt weer afgevoerd. Hij belt nu zelf grofvuil om het afval op te laten halen, en hij belt met de woningbouwvereniging om de verstopte gootsteen te laten verhelpen. Mooie stapjes, die voor meneer echt weer een verschil maken zodat hij zijn leven weer kan oppakken. Deze klussen door de vuil-opruimende mannen en de poetsende vrouwen waren geen druppel op een gloeiende plaat, maar gaan een wezenlijke keer brengen in het lot van deze meneer!

* naam is gefingeerd i.v.m. privacy