Even verhuizen….?!

Verhuizing(Presentactie Vastentijd i.s.m. Pauluskerk)

Even verhuizen, ja, dat dachten wij, toen wij als Presentgroep arriveerden bij een flat in Overvecht. Wat kasten leeghalen, rekjes van de muur schroeven en lampen van het plafond halen. Tenminste, zo stond het in de omschrijving van de klus die wij per email hadden ontvangen. Och, daar draaiden wij onze hand niet voor om!

Maar toen wij de drempel van de flat over waren en de bijzondere verzameling spullen zagen die her en der verspreid stond op de vloer van kamer, gang, keuken en slaapkamer, moesten wij wel even slikken. Overal stonden tassen, dozen, tijdschriftmappen, plastic zakken, half ingepakt, weer uitgepakt, toch maar weer ingepakt…. Hoe zou ons dit gaan lukken in één middag? Daar waren misschien wel drie groepen van Present voor nodig.

De vrouw die we gingen helpen, had ruim twaalf jaar in de flat gewoond en moest gedwongen verhuizen, omdat er een renovatie aankwam. Zij zelf zag door de bomen duidelijk het bos niet, maar liet ons ook niet zomaar onze gang gaan. Daar kwam heel wat tact en overredingskracht bij kijken!

Gelukkig hadden enkelen van ons een geweldig ordenend vermogen en de natuurlijke leiders onder ons lieten zich al snel gelden. Verhuisdozen werden uit de berging naar boven gesjouwd, taken verdeeld en ieder ging welgemoed aan de slag.

Na een paar uur was er toch aardig wat werk verzet, al vreesden we wel dat de deadline voor de verhuizing – over enkele dagen al! – niet gehaald zou worden. Keuzes maken en besluiten nemen was niet de allersterkste kant van de vrouw des huizes. “Nee, laat dat nog maar even, dat heb ik nog nodig”, was een veel gehoorde opmerking. Of: “Nee, dat moet ik echt zelf doen”. Soms moesten we ook dozen weer uitpakken….. en dat deden we braaf.

Soms waren de handelingen van mevrouw onnavolgbaar. In de overvolle keuken, waar toch ook de kastjes allemaal leeg moesten en de doorgang heel erg smal was, ging ze doodgemoedereerd heerlijke bladerdeeghapjes maken. Voor haar avondmaaltijd, dachten wij . Maar nee, de hapjes dienden een dubbel doel: ze wilde ons na gedane arbeid iets lekkers aanbieden, maar ook, zo zei ze, hielpen we haar op deze manier haar vriezer wat leger te maken. Of één pakje bladerdeeg daarbij echt het verschil maakte, leek ons discutabel, maar goed, alle beetjes helpen, moet zij gedacht hebben. We leerden die middag dat de prioriteit van de één niet die van de ander is!

Het was een verrijkende én confronterende middag, waarbij we ook nog tussen neus en lippen de Indiaan in onszelf ontdekten. Wie erbij was, begrijpt deze cryptische woorden.

De gastvrouw gaf ons bij het weggaan een groot compliment, want ze had ons weliswaar “als een tsunami in haar flat” ervaren, maar desondanks bleken wij heel aardige en vriendelijke mensen te zijn.

Het was zeer de moeite waard deze klus te doen en ook het werken met mensen uit beide kerken werkte inspirerend.

Ineke van Keulen