Als betrokken gepensioneerde in de buurt

Suzan: “Ik vind het gaaf om in mijn eigen buurt van betekenis te zijn”

Suzan Gouman is een gepensioneerde Utrechtse van 66 jaar die van mensen houdt. Ze heeft vier volwassen zoons, vier schoondochters en tien kleinkinderen en is volop betrokken als oppas-oma. Ze is actief als mantelzorgster bij mensen aan de rand van de samenleving en doet van alles bij haar kerk. Voordat ze met pensioen ging, deed ze CRM-beheer en campagnebeheer bij de Evangelische Omroep. Sinds kort is Suzan ook groepenbegeleider bij Present. Wat trok Suzan in eerste instantie aan in dit werk en hoe ervaart ze het nu om Presentprojecten te begeleiden?

Hoe werd je groepenbegeleider bij Present?

‘Toen ik net met pensioen was, vond ik dat het eerste half jaar heerlijk, omdat ik eindelijk rustig alle taken kon doen die ik naast mijn werk altijd al deed. En eindelijk ook tijd voor mezelf, eens even lekker op een terrasje zitten met een krantje. Maar na een half jaar dacht ik: wil ik zo 80 worden? Nee dus!

Toen ben ik gaan onderzoeken wat er bij me zou passen. Ik houd heel erg van mensen, met name ook van mensen die niet helemaal in het stramien passen, die het leven ingewikkeld vinden. Ik heb regelmatig aan Presentprojecten deelgenomen met mijn Vineyard kerk, dat vond ik altijd heel gaaf om te doen. Toen zag ik de vacature voor groepenbegeleider langskomen en ben ik gewoon maar eens gaan praten bij Present. Het klikte.’

Jouw werk als groepenbegeleider, wat houdt dat in?

‘Als ik een project ga begeleiden, krijg ik eerst een mailtje van kantoor met wat achtergrondinformatie en de contactgegevens. Ik leg dan contact met de betreffende hulpverlener en de vrijwilliger die aanspreekpunt is voor de groep. Samen met deze vrijwilliger breng ik dan een voorbereidend bezoek aan de hulpontvanger. De hulpverlener is daar ook altijd bij aanwezig. We maken kennis en nemen door wat er nodig is; en wat haalbaar is binnen de duur van het project. In het begin vond ik dat trouwens best lastig inschatten! Maar al doende krijg je daar steeds meer gevoel bij. Vervolgens leg ik alles vast in een afsprakenlijstje en ik maak een boodschappenlijst. De hulpverlener zorgt samen met de hulpontvanger dat alle materialen er zijn.

De dag voor het project bel of app ik de hulpverlener en de groep nog even om te horen of alles loopt zoals de bedoeling is. Aan het begin van het project ben ik altijd aanwezig om het project op te starten. Ik ga pas weg als het werk verdeeld is en iedereen lekker bezig. Een half uur voor de afloop ben ik er weer om het opruimen te begeleiden en even goed te horen van de hulpvrager en de vrijwilligers hoe alles gegaan is. In de dagen daarna stuur ik een verslag-e-mail naar het kantoor en evalueer telefonisch of per e-mail met de hulpverlener.’

Wanneer is een project voor jou geslaagd?

‘Als er zoveel is gedaan dat de hulpontvanger er blij mee is; als de studenten zeggen: ‘Het was leuk om te doen’. En als er een leuk contact is ontstaan tussen de groep en de hulpontvanger.

Er zijn projecten waar ik bijzonder enthousiast op terugkijk. Zo ben ik een tijdje geleden met een groep voor de tweede keer bij eenzelfde meneer geweest. Het was fantastisch om het verschil met de eerste keer te beleven! Het eerste bezoek van de studenten had zoveel effect gehad! Vanwege zijn psychische beperking, wilde de man de eerste keer nauwelijks contact. Na afloop heeft hij de vrijwilligers aarzelend bedankt voor hun schilderwerk. Later hoorden we van zijn hulpverlener dat hij er ontzettend blij mee was. Zijn instelling was positiever en hij maakte zijn kamer gezellig. De tweede keer dat we kwamen helpen, liep totaal anders. Ik hoorde van de studenten dat ze heel leuk contact met hem gehad hadden.’

Had je nog bepaalde twijfels voordat je aan dit vrijwilligerswerk begon?

‘Ja, dat wel. Ik ben bijvoorbeeld niet zo van het spelletjes doen met ouderen. Ik vind het prima als ik in mijn eentje een oudere opzoek, maar een groep daarin begeleiden lijkt me niet mijn sterkste kant. Met praktische klussen heb ik juist wel veel ervaring. Daarom heb ik me voor de praktische projecten aangemeld.

Verder voelde ik de eerste twee keer dat ik een project begeleidde toch wel even een kriebel in mijn buik, ook al was ik voldoende ingewerkt. Maar uiteindelijk merk je dat het allemaal wel loopt. En je kunt altijd telefonisch even overleggen met iemand op het kantoor van Present. Soms gebeurt er iets wat even lastig is, maar dan zoek ik een oplossing of ik speel erop in met een grapje!’

Wat kost het je praktisch gezien om groepenbegeleider te zijn?

‘Tijd en ook wel ruimte in je hoofd om tussendoor met dingen bezig te zijn. Een project kost zes uur, maar die kun je niet gewoon ergens in één keer achter elkaar in je agenda blokken. Het gaat ook om kleine regeldingen tussendoor. Dat moet je kunnen organiseren.’

Wat maakt het voor jou de moeite waard?

‘Naast dat het hartstikke zinvol is wat we doen, vind ik het ook leuk dat ik op allerlei plekken kom. Je krijgt een inkijkje in de hulpverlening, hebt contact met allerlei organisaties. Als ik door Lunetten of Hoograven rijd en ik zie al die ramen van huizen… Je weet niet wat zich daarachter afspeelt. Wat zijn er veel mensen die problemen hebben, die we niet zien. Die gewoon buren zijn van anderen, maar dat dingen niet lopen. Wat fijn dat er dan buurtteams zijn! Die echt proberen te doen wat ze kunnen. Ik ben heel blij om daarbij betrokken te zijn. Dat heeft voor mij meerwaarde. Ik vind het ook gaaf om in mijn eigen buurt bezig te zijn, daar waar ik mijn boodschappen doe en mijn kleinkinderen van school haal.

In je eentje kun je niet zoveel, maar sámen heb je impact!  Als iedereen voor één of twee personen af en toe een duwtje geeft, een zetje, een arm om de schouder… dan wordt het met elkaar echt een stuk beter!’

Wij zoeken nog groepenbegeleiders! Is het ook iets voor jou? Bekijk gauw de (vrijwilligers)vacature.