Op naar een nieuwe toekomst

01-06-2021

Hoe een studentenvereniging iemand in een moeilijke tijd kon helpen en er ook nog gelachen werd! En hoe iemand door Present, deadlines, een hulpverlener en andere mensen weer een weg baande naar een nieuwe toekomst.

Hoe beschrijf je een Present project? Begin je bij de man die een toekomstmogelijkheid kreeg? Begin je bij het huis wat zo vol was dat er alleen nog een smal paadje was? Of bij de studentenvereniging die graag iets voor een ander wilde doen, en toen in allemaal duo’s wekenlang bij iemand over de vloer kwam om te helpen?
Het was er allemaal. Maar wat me het meest bijgebleven is van het project is de vrolijkheid van iedereen. Van de hulpontvanger die elke keer weer nieuwe mensen in zijn huis toeliet, om hem te helpen met de grote hoeveelheid spullen organiseren. Van de studenten die tijd vrijmaakten om te helpen en daar vaak veel lol bij hadden. Een Presentproject is soms heftig, maar de ontmoeting tussen mensen is bijna altijd mooi, leuk, grappig, vrolijk. En – er gebeurt wat!

Zo begon het niet. Het begon met een hulpverlener die belde voor een cliënt. Zijn huis was te vol, en de gemeente had een ontruimingsbevel gegeven, omdat het huis te brandgevaarlijk was. De deadline was binnen 2 weken. Of Present misschien de mogelijkheid had om te helpen. We dachten even na, en besloten iets te proberen en niks te garanderen. Een contact met mensen van Navigators Studentenvereniging Wageningen leverde al snel een groepje op wat wel een paar uurtjes wilde helpen.
In dat eerste project gebeurde er veel. Het was de eerste keer dat deze man weer mensen in zijn huis toeliet, en dan nog wel onbekenden. Een grote stap! Tijdens dat project kwam er opeens een gesprek met een voorbijganger, die ook aanbood om later te komen helpen. Het contact tussen de man en de studenten verliep goed. De studenten besloten in hun vereniging te vragen of er meer mensen wilden helpen. En ondertussen deelde de man in zijn netwerk dat hij hulp nodig had, en ging hij zelf extra gemotiveerd aan de slag.

Maar het huis was nog niet leeg. De maandag erop stond er een container voor de deur, en een opruimploeg van de gemeente. Nog net op tijd had de man bezwaar gemaakt, en hij kon met zijn bezwaar de opruimploeg tegenhouden. Een rechter kwam een aantal dagen later langs om te kijken of hoe de situatie was. (dat gebeurt niet vaak trouwens!). De man kreeg 2 weken uitstel.
In die weken – die ook nog een keer verlengd werden – kwamen er heel wat groepjes studenten over de vloer, die hielpen met spullen verplaatsen, uitzoeken, ordenen, weggooien. En gelukkig, na 6 weken hard werken en veel stress kreeg de man te horen dat zijn huis niet ontruimd zou worden.

En daar stopte het niet. Meneer genoot van zijn huis wat weer leefbaar aan het worden was. Hij genoot van het zien van lege vloer, van een bruikbare keuken, badkamer en wc. Hij kon weer denken over zijn toekomst. Misschien was er toch nog een mogelijkheid om weer een keer een opleiding te doen en zich om te scholen en werk te vinden. En de studenten? Die hielden contact. Tot aan de zomer blijven er groepjes langskomen om te helpen.