Kerstkindje zonder kribbe

20-12-2018

Dit is het verhaal van Jet, ze is zwangerschapsmaatje. Een zwangerschapsmaatje is als een soort zus/moeder/vriendin. Voor als je je eigen land ontvlucht bent en alles zo vreemd is in je nieuwe land en je eigen zus/moeder/vriendin zo ver weg is. Dan heb je iemand nodig die samen met je de zwangerschap doorloopt en je helpt waar je het zelf even niet weet.

Bij Klets&Koek zit een nieuwe deelnemer. Een Eritrese man die net in Zwolle woont. Hij valt met zijn neus in de boter want we vieren Sinterklaas. Je ziet dat hij het leuk vindt maar hij kijkt ook wat verbaasd rond in de vrolijkheid, de Sinterklaasliedjes en het heen en weer brengen van kadootjes. Halverwege komt hij met een andere Eritrese man bij een van de vrijwilligers. Hij zoekt Nederlandse contacten, vrienden want ze komen net uit het AZC. Hij en zijn vrouw krijgen binnenkort hun zevende kindje. Onze Dominique denkt gelijk aan Jet, een enthousiaste vrijwilliger die dit ontzettend goed kan. Warm en vriendelijk en daadkrachtig. Na een paar dagen heeft ze al contact en de moeder blijkt al 38 weken zwanger te zijn.

Jet vertelt vervolgens: “Samen met de jongens ging ik vanmiddag bij ze op visite om te kijken wat daar de hulpvraag was… Ik dacht dat ik 1 kindje van 7 zou aantreffen maar het bleek dat de moeder in verwachting was van het 7e kindje…

Dat was dus weer een huis vol gezelligheid. Gelukkig weten mijn mannetjes hier al aardig mee om te gaan en gingen zij met de twee jongste jongens buiten voetballen. Wat ben ik trots op deze twee kanjers. Tegen mijn jongens had ik gezegd dat we eventjes langs zouden gaan… een half uurtje of zo… Nou… ondertussen weet ik dat dit bij Eritrese gezinnen niet zo werkt.
De tafel stond om 14:00 uur al gedekt klaar en er werd uitgekeken naar onze komst. Op een kopje koffie moet je een half uur wachten omdat de bonen ter plekke worden gebrand.

Tijdens het eten hebben we veel gepraat…
Ondanks dat de taal lastig is kon ik mij via de kinderen goed verstaanbaar maken. Verhalen over hun komst… over hoe het nu gaat…
De kleine kan elk moment geboren worden en ik check nog even of alles aanwezig is…
Aan het eind van de middag zeg ik ze dat ze me altijd kunnen bellen als ze vragen hebben of hulp nodig hebben en verlaat ik het gezin met een gerust gevoel…..

Thuis vertel ik de jongens over het kindje Jezus dat ook op een plekje geboren werd waar ze niemand kenden… Dat ze terecht kwamen in een stal…

Ik vertelde de jongens dat ook wij ons hart open moeten stellen voor mensen die het minder hebben of die hulp nodig hebben… Ook al is het soms maar een luisterend oor… en dat ook wij, als gewone mensen, het verschil kunnen maken…”

De dag van de bevalling brak deze week aan.

Jet: “Wat een bijzondere dag was het toch weer….. vandaag weer mogen genieten van de geboorte van een Eritrese baby… Vanochtend vroeg kreeg ik telefoon van het gezin, nog even een patiënt afbellen (want eigenlijk was het mijn werkdag ?) en de kids naar school brengen om vervolgens richting het ziekenhuis te gaan. In het ziekenhuis regelden we samen nog even de laatste dingen… inschrijven burgerlijke stand, kraamhulp inlichten, verloskundige bellen….

Wat voor ons zo vanzelfsprekend is maar voor hen… een hele nieuwe wereld… Om half 10 was het zover… Het baby’tje en de moeder mochten naar huis… Thuis hielp ik hen mee opstarten. Omdat het baby’tje erg klein was, was er een tekort aan eerste kleine kleding… Ik plaatste een oproep op Facebook en binnen 10 minuten boden verschillen mensen wat aan en waren we voorzien… Daarna nog een brutale vraag gesteld of er iemand een kinderwagen had en ook dat was binnen 10 minuten geregeld…”

Gelukkig was er zo voor dit kleintje geen kribbe, maar een nette kinderwagen om in te slapen en passende kleertjes. En dat alles dankzij een geweldig zwangerschapsmaatje!